Gabinet

Ryszard Sobiesiak miał zeznać, że spotkał się z Mirosławem Drzewieckim na Florydzie już po wybuchu afery hazardowej. Tak mówi wiceszef komisji Bartosz Arłukowicz.

Zanim poznamy stenogramy z przesłuchania Ryszarda Sobiesiaka i będziemy mogli pochylić się nad całością jego zeznań, spróbuję nadrobić zaległości, których mam już niestety całkiem sporo. By nie było ich jeszcze więcej – kilka słów o zeznaniach Tomasza Arabskiego, który zeznawał pod osłoną nocy i oczywiście w cieniu Ryszarda Sobiesiaka.

Czy my dobrze idziemy? Głupio nie trafić na zawody igrzysk olimpijskich, na które jechało się przez pół świata, więc takie pytanie można sobie tylko zadawać pod nosem.

W piątek przed komisją stanął Przemysław Gosiewski. Wicepremier nie zrezygnował ze swobodnej wypowiedzi, ale tylko dlatego, że chciał poinformować komisję i opinię publiczną, że w grudniu pozwał posła Neumanna.

Jednak było spotkanie. Panie na shopping, panowie do restauracji. Zanim analiza stenogramów, które od kilku chwil są na stronach komsiji, fragment przesłuchania Ryszarda Sobiesiaka, w którym mówi o okolicznościach spotkania z Mirosławem Drzewieckim na Florydzie, już po wybuchu afery. Mówi, że byli na siebie obrażeni. I że to on - telefonicznie - Drzewieckiego chyba szukał. W tym momencie - komentarz pełnomocnika Bedryja - nie jesteś pewien...

Magdalena Sobiesiak nie wiedziała, że w zdobyciu posady w Totalizatorze Sportowym, mimo, że miała świetne papiery, pomagali jej „wszyscy święci”. Pomagał tata, który prosił ministra sportu, który z kolei prosił szefa swojego gabinetu politycznego, który pisał maila do wiceministra skarbu. Pomagał też były prezes Totalizatora.

Po lekturze stenogramów z zamkniętego posiedzenia wcale się nie dziwię. Był zabawny. Momentami bardzo. Na posiedzeniu podobno przekonujący. O tyle, że nie zastanawiał się nad tym, co mówił. I mówił dużo. Nie kończył zdań, robił wtrącenia. Innymi słowy, potok słów. Szkoda, że kiedy padały pytania o stenogramy podsłuchanych rozmów, mówił tylko: nie wiem, nie pamiętam, a poza tym, kiedy to było…

I wszystko jasne. I już wiadomo, dlaczego trzy dni po spotkaniu Magdaleny Sobiesiak z Marcinem Rosołem w „Pędzącym Króliku” Ryszard Sobiesiak mówi Janowi Koskowi: Wycofałem Magdę, bo tam KGB, CBA... – jak się spotkamy, to ci powiem – donosów było tyle, że k... wiesz... ze względu na mnie oczywiście.

Ammann wygrywa, bo tak powiązał sobie narty, że zrobił z nich szybowiec, Bjoergen wygrywa, bo oficjalnie chora na astmę oficjalnie bierze sterydy, kanadyjczycy wygrywają - bo przygotowali pod siebie trasy. O, a teraz jeszcze tor do skeletonu.

W poprzednim wpisie o zeznaniach Ryszarda Sobiesiaka pominęłam te wypowiedzi, które tak naprawdę największą miały zasługę w doprowadzeniu posłów śledczych do śmiechu, a niektórych nawet do łez. Choć nie wszystkie były równie śmieszne. Jak tekst o tym, co by zrobił, gdyby był prawdziwym lobbystą…

Czy w Polsce może powstać dobry film opisujący ciemne czasy PRL-u? Doskonale na to pytanie odpowiada Jan Kidawa-Błoński, swoją „Różyczką”. To udatnie skrojony obraz, relacjonujący historię niemłodego już profesora (świetna rola Andrzeja Seweryna), któremu bezpieka wkłada do łóżka urodziwą maszynistkę (odważna Magdalena Boczarska). Cel: donosić na krnąbrnego literata, który słowem walczy o wolność poglądów, wypowiedzi i myśli. Czyli o wszystko, czego bezpieka nie była w stanie zaakceptować swym zadżumionym umysłem.

W Pekinie organizacja była lepsza - mówi prezes PKOLu Piotr Nurowski. I rzeczywiście nawet z pogodą chińczycy zdążyli, na otwarcie zniknął deszcz i smog, i tylko złośliwcy twierdzili, że to za sprawą jodku srebra rozpylonego z myśliwców.

Pytanie, które nurtuje mnie od dłuższego czasu. Bo nie bardzo umiem zrozumieć, jak to możliwe, że komisja nie może od kilku miesięcy ustalić, kto latem 2006 roku przyniósł ministrowi Banasiowi projekt Totalizatora Sportowego? Sam Banaś przed komisją powtarzał, że projekt przyniósł mu prezes Totalizatora. Niestety nikt z komisji nie zapytał, o którym prezesie mówił. A na liście świadków ciągle nie ma tego, który mógłby komisji chyba pomóc…

Tytuł zainspirowany jednym z wpisów pod blogiem, który brzmiał mniej więcej tak: Jarosław Kaczyński to mógł zmienić zdanie, a jak Mirosław Drzewiecki zdanie zmienił, to się zrobiła afera.